Het gonst de laatste weken, maanden en jaren van de mislukte #hashtagcampaigns.
Merken die, na lang twijfelen, eindelijk met Twitter meer willen doen dan luisteren. Naar buiten komen met hun merk en er de consument bij betrekken. Om dan, zoals de traditionele marketing manager wellicht had geroepen, de hele campagne natte-dweil-gewijs in het gezicht te krijgen.
Auwtsj.
Daar rollen koppen.

Maar hoe komt dat toch?
Waarom mislukt een campagne als #MyNYPD of als #McDoStories?
En waarom trekt een hashtag als #501shorts van Levi’s geen negativiteit aan?

Met andere woorden: waarover bezint ge best voor ge begint?

Bij Twitter zelf geven ze een mooi beslissingsschema dat een aantal prangende vragen oplijst.
Je wordt per ja/nee-vraag door een doolhof van moeilijke vragen als “Waarom?” en “Wat is de toegevoegde waarde voor de lezer?” en “Wie kent de #hashtag al?” geleidt om uiteindelijk te kunnen besluiten:

  1. Ja, we leveren een meerwaarde voor het publiek, namelijk:…
  2. Als mensen de #hashtag nog niet kennen, gaan we die gewoon promoten met promoted Tweets of via onze andere kanalen in de campagne. Want hey, we willen meer volk bereiken dan onze huidige volgers.
  3. Wanneer mensen onze #hashtag gebruiken, belonen we hen daarvoor.
  4. Onze #hashtag is echt heel makkelijk te onthouden en heel logisch in het gebruik. We gebruiken die dan zelf ook in onze zinnen als een gewoon woord. Want dan onthoudt iedereen dat beter.

En wat met een negatief imago?

Samengevat? Niet doen.
Laat de #hashtags aan de hipsters en de “positieve” merken.
Jammer, maar helaas: aan zichzelf kent men de halve wereld…

Ook: Haters gonna hate, so prepare for the worst.

Hoe het goed gaat

Bij Ben and Jerry’s, het ijskreem merk, deden ze een tijd geleden iets met #fairtweets en de mensen van Uniqlo gaven #LuckyCounter een kans. Hoe meer tweets, hoe goedkoper de zaken werden.

Een paar stevige fails

 

FacebookTwitterMore...