Om op dezelfde toon als Humo deze blog te starten: In tegenstelling tot de journaliste van Humo, zit onze vrouw wel op Facebook. Ze zit ook op Twitter, LinkedIn, Pinterest, Slideshare en heeft een eigen blog. Is ze verzot op social media? Ze is verzot op Pinterest, maar over Twitter twijfelt ze nog. Ze probeert uit en ontdekt. Ook las onze vrouw zonet het interview met Clo Willaerts in Humo (naar aanleiding van haar nieuwe boek Altijd naakt) en ze zag, of beter las, dat het goed was. 

Tot zover deze ludieke intro waarin ik over mezelf praat in de derde persoon. Normaal koop ik “de Humo” enkel wanneer ik een lange treinrit voor de boeg heb. Toch lokte het interview met Clo Willaerts mij deze week naar de krantenwinkel. Ik wil niet beweren dat Clo Willaerts altijd gelijk heeft, maar ze heeft een verdomd heldere blik en duidelijke mening als het op social media aankomt. En die heldere blik en duidelijke mening wekten mijn nieuwsgierigheid op.

Willaerts legt in dit korte interview (ik geef toe dat ik een beetje ontgoocheld was in de lengte van het interview) meerdere malen de vinger op de wonde. Facebook blijft in dit interview opvallend kop van jut. Hoe komt het toch dat wanneer we het over social media hebben Facebook onze eerste associatie is en blijft? Waarom staan we bijvoorbeeld minder stil bij Google? Is het omdat Facebook zich het meest profileert als een bedrijf dat gemanaged wordt door een CEO die zich duidelijk profileert en heel wat ambitie heeft? En is het Facebook Empire ondertussen nog niet tandende? Deze bedenkingen even terzijde.

Willaerts ontneemt ons de illusie dat het Facebook of Google zijn die een gevaar vormen voor onze privacy. We zijn onze eigen grootste vijand. Het internet is niet in te tomen. Het enige waar we de controle over kunnen behouden, is datgene dat we zelf online publiek maken, datgene dat we sharen, liken, posten. Het lijkt niet veel, maar het is de kern van de hele hetze rond het aanslepende privacy verhaal. We zijn de eindredacteurs van onze eigen krant of eigen magazine of, met de woorden van Willaerts, we zijn onze eigen “reputation managers”. Spijtig genoeg beschikt de één over het nodige management talent en moet de ander gaandeweg leren hoe hij of zij zijn of haar imago onder controle kan houden. Let wel: het is geen kwestie van identiteit, het is een kwestie van (online) imago. Een belangrijk onderscheid dat ook Willaerts aanhaalt. Het imago van Rihanna, Lady Gaga of zelfs Obama wordt ook “onder controle gehouden” door managers, die hier vaak meer dan hun brood mee verdienen. Het probleem is echter dat wij, jij en ik, geen manager kunnen betalen en tot voor kort ook niet dachten dat we er ooit één zouden nodig hebben. We zijn dus gedwongen om onze eigen manager te spelen. We bepalen zelf het beeld dat anderen, maar bijvoorbeeld ook Facebook, van ons krijgen. Op de cover  van je eigen magazine wil je toch ook geen beeld van jezelf ergens in een goot na een zwaar feestje? Niet dat het mij ooit overkomen is. Er zijn mij echter tal van andere zaken overkomen, waar ik met schaamte of een grote glimlach aan terugdenk, maar niemand hoeft dit ooit te weten. Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om dit online te posten.

Het is echter een leerproces. We mogen dus ook niet al te streng zijn voor onszelf. We mogen zeker niet gefrustreerd geraken, maar we mogen ook niet zomaar Facebook en bondgenoten als zondebok bestempelen. Plots, nog niet zo heel lang geleden, waren al die social media er. We waren nieuwsgierig, vonden het al dan niet geweldig en participeerden tegen de sterren op. Gewoontes zijn gekweekt. Het is dan ook moeilijk om een stapje terug te doen en af en toe eens stil te staan bij datgene dat we “er online uit flappen”. Willaerts geeft echter aan dat het de “jongere generatie” is die zich meer en meer bewust is van hoe social media in elkaar zitten en hoe je er best mee kan omgaan. “Zij die met een smartphone in de hand geboren zijn, beseffen meer dan de ouderen wat de achterliggende deal is: ‘Ik voed de Facebook-machine met mijn gegevens en in ruil krijg ik allerlei diensten.’ “

Zo komen we bij de tweede grootste vijand van onze privacy: de smartphone. Of beter, de man of vrouw achter die smartphone. Het probleem is dat dit meestal onze vrienden zijn. Je online imago managen, is alvast een cruciale stap in de goede richting. Tweede stap: je beste vrienden vragen om hun smartphone even te laten voor wat hij is en je – indien je zat in slaapt valt op het toilet op café bijvoorbeeld – wakker te maken, een taxi te bellen en ervoor te zorgen dat je veilig thuis geraakt. Daar zijn vrienden voor, toch? Ook onze vrienden moeten we opvoeden. Niet elk zot moment moet vastgelegd worden op camera. Laat staan gepost worden op Facebook. Het is uiteraard geweldig voor je online identiteit dat je via leuke foto’s kunt aantonen dat je heel wat plezier hebt en dit met heel wat vrienden, maar even kritisch selecteren voor je die compromitterende foto’s online plaatst, kan nooit kwaad. Aangeven bij je vrienden dat je liever niet hebt dat bepaalde foto’s gepost of zelfs genomen worden, zou eigenlijk geen probleem mogen zijn. Misschien is de tijd dat we ook hierover afspraken met onze vrienden moeten maken wel aangebroken. “Je doet het niet met de ex van je beste vriend ” is toch ook zo’n gouden regel? Waarom zou “Je zet geen schaamtelijke foto’s van je vrienden online” ook geen ongeschreven regel kunnen zijn? Willaerts omschrijft dit fenomeen als “shaming”: “Mensen maken volop foto’s van een zatlap die tijdens de Gentse feesten in de goot ligt en zetten die op Facebook, maar niemand die zich afvraagt: ‘Heeft die man misschien iets in zijn drankje gekregen? Moeten we hem niet helpen voor hij onderkoeld raakt of beroofd wordt?’ Het zijn onze medeburgers die we moeten vrezen, niet Facebook.”

Gaan Facebook, Google en social media dan vrijuit? Dat heb ik niet beweerd, maar dit is alvast een ander, interessant perspectief op de hele privacy kwestie. Eentje waar heel wat waarheid in zit.

Je kan deze week nog steeds terecht in je krantenwinkel voor het volledige interview. Ik heb hier alvast mijn licht geworpen op die zaken die mij aan het denken hebben gezet.

Verder hopen we je binnenkort te kunnen verwelkomen op onze volgende infosessie op 29 april over Social Media & Inbound Marketing. Moest je ondertussen vragen hebben over social media: shoot!

PS: Misschien geen slecht idee om deze week werk te maken van je privacy instellingen van al je social media accounts.

Tot de volgende!

The Social Media Club

FacebookTwitterMore...