Ik waarschuw jullie alvast. Vandaag een blog recht uit het hart. Een eerder persoonlijke blog. Ja, hij gaat over liefde, passie, ‘geire zien’.

Morgen is het Valentijn. Neen. Morgen is het in de eerste plaats mijn verjaardag. Kleine, maar belangrijke correctie. Meer en meer lijkt Valentijn de perfecte kans voor marketeers en aanhangsel om die lome leegte tussen de feestdagen en Pasen op te vangen. Geef toe, we zijn er vatbaar voor, want die koude dagen duren – zeker in februari – té lang. Valentijn. Een dag dus waar vooral de winkelier naar uitkijkt wanneer hij enthousiast zijn of haar etalage met rode hartjes versiert. Cupido’s boog staat de laatste dagen gespannen. De consument wordt warm gemaakt. De pijlen worden afgesteld richting roos. Morgen worden die pijlen afgevuurd recht in het hart van de consument die zich plots gedwongen voelt om zijn of haar geliefde te verrassen met een bos bloemen, een chocolade, een sexy (en veel te duur) lingerie setje, een massage of een candle light dinner. Boeh! Ik krijg er de webbe van. De reden daarvoor is uiterst egoïstisch: 1. Het is mijn dag! en 2. Al mijn favoriete restaurants zitten plots vol met koppels die elkaar zeemzoeterig in de ogen kijken.

Ik zaag. Ik klaag. Ik weet het. Dat heeft te maken met dat nostalgisch gevoel dat me jaar na jaar overvalt de dag voor the big day. Vandaag is het echter erger. Morgen word ik 26. De speeltijd is gedaan. Geen jongerenkorting meer. Volle pot betalen op de trein. Zucht.

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik morgen hoogstwaarschijnlijk de eerste ben om mijn collega’s te trakteren op koekjes in de vorm van hartjes, mijn outfit te pimpen met oorbellen in de vorm van hartjes en, hopla, ook maar all the way te gaan met rode lippenstift. De dag zelf kan ik  het, net zoals iedereen anders, niet laten. Ik wil al mijn liefde delen (neen, ik ben niet zot, gezond getikt dat wel). Als Valentijnskind ben ik de beste promotor van de liefde. Het zullen de genen zijn. Dan kan al die commerciële sh*t waar ze ons mee overspoelen mij niet meer schelen. Ja, ook ik laat mij dan verleiden in de Zeeman en koop honderden stickertjes in de vorm van hartjes. Ik doe vlijtig mee. Auw!

Valentijn doet mij ook telkens nadenken over liefde, passie, ‘geire zien’. De laatste tijd heb ik gemerkt dat ik voor alles wat ik doe passie moet voelen of, beter, moet blijven voelen. Ik heb een panische angst voor ‘de sleur’. Dat was als kind zo met mijn hobby’s, later met mijn studies en nu ook in mijn job. Al klaag ik en zaag ik af en toe, ik voel wel een drive. Ik heb, om het zo te zeggen, een goede relatie met mijn job. Af en toe hebben de job en ik wel wat discussies, maar we geraken er altijd wel uit. De job weet wanneer te zwijgen en af en toe laat ik de job haar gang gaan. Geven en nemen noemen ze dat. Water bij de wijn doen. De job en ik doen graag water bij de wijn, maar nooit te veel. Passie dus voor de job. Een vereiste voor mij. En toch is dat niet iedereen gegeven.

Mijn bovenbuur is een jonge ingenieur uit Spanje. Hij, en tal van zijn vrienden, vluchten momenteel weg uit Spanje omwille van de crisis en hopen in andere Europese landen aan de slag te kunnen. Voor hen is het rapen wat te rapen valt met of zonder passie. Voor mij is passie een must, maar als jonge werknemer besef ik dat dat een luxe is. Een luxe is die ik hoog in het vaandel moet dragen. Die ik moet onderhouden. 

Ik voel die passie het meest  tijdens onze infosessies, wanneer mensen niet enkel komen om te luisteren, maar ook om ons te leren kennen en dus relaties met ons aan te knopen. Die infosessies zijn vaak hard werken met last minute stress. En toch kom ik ‘s avonds altijd moe maar voldaan thuis. Ik heb mijn passie met anderen kunnen delen.

Ook mijn relatie met Social Media kent passionele ups en downs. Twitter kan ik soms echt vervloeken. Ik ben een ratelaar en krijg dat niet rond in zo weinig tekens. Soms vind ik LinkedIn echt doodsaai. We hebben nu 23 volgers op LinkedIn en ik heb er verdomd hard voor moeten werken. Maar kom, geduld is een mooie deugd. Ik kan nog wel even doorgaan …  behalve over Pinterest. Just love it! Maar soit. Langs een andere kant hebben al die Social Media platformen mij ook al tal van connecties opgeleverd. Het kan echt. Mensen online leren kennen en achteraf in ‘t echt ontmoeten of omgekeerd. Dat is juist zo spannend aan Social Media. Dan besef ik telkens weer dat wat wij doen, Social Media voor bedrijven, echt de moeite is én echt iets kan opleveren als je tijd, energie en passie investeert.

Het is nu bijna half zes. Nog iets meer dan zes uur en ik word een jaartje ouder op Valentijn.
En dus leek mij dit het ideale moment om even gewoon terloops te zeggen aan al onze collega’s, volgers, klanten: “Ik zien a geire!”

 

 

FacebookTwitterMore...